Commas

Arrival

Zomer in Zeeland.

Ik dronk thee met een vriendinnetje van de basisschool. We bespraken dat ik keerde koken toen mijn moeder ging werken. Die zelfstandigheid had ook een keerzijde. In dit blog lees je wat het mij bracht en waar ik tegenaan liep.

Lees verder »

De cederboom

“Als we de kracht en moed hebben om onszelf met onze emoties te confronteren en ze als een deel van ons te zien, dan kunnen we onze onverwerkte zaken verwerken en een voller en gelukkiger leven leiden”.
Elisabeth Kübler Ross

Lees verder »

‘Hij is toch al een tijdje dood?!’

Mijn broer Maarten koos voor de dood. Maarten is mijn jongere broer. Toen hij zichzelf doodde was hij 16 en ik 2 jaar ouder. We groeiden op in Zeeland, met gescheiden ouders. Het is inmiddels 30 jaar geleden dat hij stierf. In die tijd kwam zelfdoding (gelukkig) nog niet zo vaak voor als nu. Zijn

Lees verder »

Geen logeerpartijtje met de kinderen van mijn broer

Verdriet verwerken kan eigenlijk niet. Verdriet houd je bij je. Je kunt verdriet overleven. En rouwen over een verlies is een taak. Eentje waar je hard voor moet werken. Eentje waar je zelfbewustzijn voor nodig hebt. Zeker als nabestaande van zelfdoding. Als je die taak kunt oppakken, wordt het verdriet ietsje meer dragelijk. Er zijn

Lees verder »

De relatie met mijn moeder na Maartens zelfdoding

De stamroos van mijn moeder staat weer volop in bloei. Zo aan het eind van de zomer bloeit hij nogmaals. Sinds haar dood, 5 jaar geleden staat die prachtige stamroos in mijn tuin. Ik ben er blij mee, ik zie het als een berichtje van mijn moeder: ‘Kijk ik ben er nog’. Mijn moeder is

Lees verder »